Уялмай айтасиз: “Қилинглар сабр,‎
Иззатингиз поймол айласалар ҳам.‎
Тавозеълик бўлинг – бу буюк ажр,‎
Устингизга тоғутни сайласалар ҳам”.‎

Дерсиз: “Сабр қилинг, малъунлар ҳатто
Каломуллоҳ узра бавл қилса ҳам,‎
Бироз чидаб беринг, қўзғалманг асло,‎
Пайғамбар устидан қотиб кулса ҳам”.‎

Дейсиз: “Гар уришса, ўнг юзинггизга,‎
Чапин тутиб беринг – бу ҳам бир сабр.‎
Тажовуз қилса ҳам ўз қизингизга,‎
Гар чидаб турсангиз, бўлади ажр”.‎

Эй имомлар, сиздан олиб мен ибрат,‎
Мен ҳам қилмоқчиман сабрга даъват.‎
Гар қўполлик қилсам, кечиринг фақат.‎
Сўзимни яхшилаб тингла, эй Уммат.‎

Сабр қил, умматга зулмат келса ҳам,‎
Ёрдам сўраб мазлум бағрин тилса ҳам,‎
Малъунлар росулинг мазах қилса ҳам,‎
Дунёни сув босса, ўрдакка не ғам.‎

Сабр қил, бу дунё тўлса фасодга,‎
Судхўрлик, зино-ю ширк ва ҳасадга.‎
Роббинг-ла савдоинг кетса касодга,‎
Уйқудан уйғонма, чиқма ғазотга.‎

Сабр қил, қон ютса ул муштипарлар,‎
Синглинг тутиб, сафо сурса раҳбарлар,‎
Маддоҳ олимларга тўлса минбарлар,‎
Уйқунг қазо қилма шом ва саҳарлар.‎

Сабр қил, қизларинг ҳижобсиз юрса,‎
Мактабда номаҳрам бирла ўлтирса,‎
Эркак дўсти ила учрашиб турса,‎
Ғайратинг жўшмасин куфр қутурса.‎

Сабр қил, бутунлай кетса иззатинг,‎
Рози бўл, тақдирдур – шудир қисматинг,‎
Намоз-рўза бўлсин бор ружулатинг,‎
Ғайратсиз даъюслар бўлсин улфатинг.‎

Сабр қил, имомлар берсинлар рухсат.‎
Тоғут роббисидан йўқмиш ижозат.‎
Аллоҳ, Росул бироз қилмишдир ғалат,‎
Жиҳодга ҳозирча келмамиш рухсат.‎

Сабр қил, Малак мавт келганида ҳам,‎
Жонинг забонийга берганида ҳам,‎
Тоғут маддоҳларин робб қилдинг ҳар дам,‎
Борар жойинг энди мумкин Жаҳаннам,‎